Schussler Tuzları  

Schüssler doku tuzları her ne kadar Schüssler’in kendisi tarafından o günün son haline revize edilmişse de, bu tuzların kullanımı Hahnemann ile başlar. Hahneman başlarda bunları tuz olarak değil element olarak (potasyum, magnezyum, silicea vs.) kullanmıştır. Zaman içerisinde Hahnemann ve takipçileri tarafından tuz formları da teaviye girmiştir. İlerleyen zamanlarda bu tuzlarhakkında Stapf tarafından 1846 yılında “All constituents of the human body principally act on those organs wherein they have a function. All fulfill their functions when they are the cause of symptoms” yayınlandı.


Grauvogl, Dr. Lorbacher, Dr. C. Hering, J.T. O’Connor, M.D. , and one by M. Docetti Walker bu tuzlar hakkında yazıları ve çalışmaları olan birçok doktordan sadece bir kaçıdır.

 

SCHUSSLER biokimyasal metodu;

Schüssler tuzları teorisi, bedenin gerek yapı gerekse yaşam gücünün gerekli miktar ve uygun oranlardaki organik bileşenler üzerine dayandırılmıştır. Kendisine göre dokular bu elzem tuzları yeterli oranda dışarıdan alamamaktaydılar. Alınsalar bile efektif kullanımları söz konusu olmuyordu. Dolayısı ile yeterli miktarda ve hücrelerin içine girebilecek oranlarda olmak kaydı ile dışarından alınmalıydılar.

Tabiî ki organizmanın sağlıklı olduğu durumlarda bu tuzlar bedende yeterli miktar ve oranlarda bulunuyordu. Ancak hastalık oluştuğunda bunların bedendeki yetersizliğine işaret etmekteydi.

İşte Shüssler tuzlarının kullanım alanları bu düşünceden doğmuştur.

Schüssler tuzları aslen bir takviye değildir. Dolayısı ile “bedenimde mineral eksik olmasın” mantığı ile alınmazlar. Miktardan ziyade kalitenin etkisi anlamına gelir.

En sık kullanılan 12 çeşit schüssler tuzu vardır.

1. Kalsiyum Flüorür (Korur ve besler); İşlevi: Deri ve bağ dokuları, dokunun esnekliği (damarlar, kaslar, tendonlar, lifer), kemikler, diş
mineleri ve tırnaklar için önemli.

2. Okta Kalsiyum Fosfat (Rejenerasyon ve büyüme); İşlevi: Protein metabolizması, kemik yoğunluğu, hücrelerin yeni oluşumu için önemli.

3. Demir Fosfat; İşlevi (Enerji ve vücut direnci): Metabolizma, bağışıklık sistemi ve konsantrasyon için önemli.

4. Potasyum klorür (Detoksikasyon); İşlevi: Mukoza ve bezeler, mide, bağırsaklar, protein yapısı ve de kimyasal zehirlerin atılması
için önemli.

5. Potasyum Fosfat (Enerji ve kas gücü); İşlevi: Beyin çalışması ve sinirlerin kuvveti ve de kas sistemi için önemli.

6. Potasyum Sülfat (Detoksikasyon ve selüloz metabolizması); İşlevi: Hücrelerin metabolizması ve de karaciğer fonksiyonları için önemli.

7. Magnezyum Fosfat (Harekete geçirici güç ve gevşemenin dengelenmesi ); İşlevi: Sinir sistemi ve bağırsak hareketleri için
önemli.

8. Sodyum Klorür (Detoksikasyon ve sıvı dengesi); İşlevi: Sıvı ve ısı dengesi, yeni hücre oluşumu ve mukoza için önemli.

9. Sodyum Fosfat (Asit azatlımı ve yağ metabolizması); İşlevi: Asit azatlımı ve yağ metabolizması için önemli.

10. Sodyum Sülfat (Su ve metabolizma ürünlerinin atılması); İşlevi: Detoksikasyon- ve boşaltım organları ve bağırsak için önemli .

11. Silicea (Kuvvetli bağ dokusu, güzel bir cilt, saçlar, tırnaklar);İşlevi: Bağ dokusu, sinirlerin iletkenliği, cilt, saç
büyümesi ve tırnakların dayanıklılığı için önemli.